Vertrouwen
Uit een workshop met Douglas Harding

(September 2000, gepubliceerd met toestemming van 'the Ramana Maharshi Foundation', London)

… met andere woorden, je overgeven aan 'dat wat is', in plaats van 'dat' uit je leven te bannen, onder sociale druk, angst en de tirannie van de taal. Dán is alle genade die nodig is, werkelijk ons deel.

Als we denken dat er nog dingen zijn die eerst gedaan moeten worden, zoals 'zien Wie we zijn' en 'genade vinden' en duizend andere zaken, dan doen we niets. Misschien ben ik wel idioot of een simpele ziel, maar wat mij betreft zeg ik: Ik heb maar één ding te doen en dat is genoeg. En het is ‘thuiskomen’ op de plaats die ik nooit verlaten heb.

De tekst: 'Zoek eerst het Koninkrijk der Hemelen' is wat dat betreft erg toepasselijk. Want in feite wordt er gezegd: vind hier en nu dat Koninkrijk en 'alles zal je deel worden'. Als ik nog twee dingen moet doen, heb ik een probleem; omdat ik dan zeg, nu ben ik klaar met dit, nu nog mijn overgave-dingetjes, en nog wat kijk-oefeningen en zorgen dat ik m'n genade-zaakjes voor elkaar krijg, en dat betekent keer op keer, uitstel op uitstel. Ik zeg: ga voor het hart van de zaak en dan zal al het andere je toevallen.

Volgens mij is wat je in het prille begin ziet hetzelfde als wat je aan 'het einde' ziet. Bij mij viel het kwartje zo'n zestig jaar geleden en ik zag Wie ik was en dat zie ik nu nog en er is geen enkel verschil, geen ontwikkeling! Geen enkele ontwikkeling, het is nog precies HETZELFDE! Jij zegt nu misschien: 'Wat sneu voor je Douglas, je zou enorm "gegroeid" moeten zijn'. Nee, dat is het niet, ik kan je verzekeren: het is nog steeds precies hetzelfde. Wat er misschien is veranderd, is de continuïteit en het effect daarvan op het lichaam en dat soort zaken. Maar het zien zelf niet, dat groeit of ontwikkelt niet.

Daarom is het zo bemoedigend en democratisch. Als ik dat tijdens een ontmoeting deel met een nieuwe vriend, denk ik dan: Oh, hij is een beginner en ik ben toch al zo ver? Natuurlijk niet! Zoals ik zei, het is democratisch, dit Zien ontwikkelt zich niet, is zonder vooruitgang. Wat er wel veranderd is, denk ik, is de continuïteit, de stabiliteit, en het effect ervan op het leven op elk niveau. Wat zich nog het sterkst ontwikkelt of zal ontwikkelen, is vertrouwen. Dat komt traag en geleidelijk, maar is zeer waardevol en essentieel. Dus ik zie Wie ik ben en vertrouw daarop en dat is misschien nog het moeilijkste.

Toen ik hier vandaag kwam, had ik bijvoorbeeld wat ideeën over wat ik zou gaan doen en goddank liep het compleet anders. Sommige mensen zullen misschien zeggen dat ik had moeten volharden in de ideeën die ik had. Ik denk niet dat het zo werkt of zou werken. Vertrouwen, dat werkt altijd!

Wat we moeten doen is dit oefenen en nog eens oefenen. Oefening baart kunst. ‘Oefenen’ is een vreselijk woord, ik moet eigenlijk zeggen: genieten. Geniet ervan. Het is louter genoegen en het is praktisch, het stelt ons in staat om de dingen beter te doen. 'Zien Wie we zijn' verzekert ons ervan dat wat we doen beter doen, en dit gaat gepaard met de ontwikkeling van vertrouwen.

Dit kan betekenen: je aantekeningen weggooien; hier komen en zeggen: 'Ik laat het los, ik wil hier alleen maar zitten en afwachten wat er gaat gebeuren.' Wie je bent, heeft het ultieme 'savoir-faire', de volledige knowhow. Het is de totale kennis van de Ene. En deze uit zich merkwaardigerwijs als de ultieme en ongelooflijke bekwaamheid van het Zijn zelf.

De Ene, die kan 'zijn' vanuit 'niet-zijn', die zichzelf aan de eigen niet-bestaande haren kan optrekken uit het 'niet-zijn' , die vertrouw ik. Het is de énige die ik vertrouw. Deze Ene heeft de ultieme knowhow, namelijk ‘Self-origination’, het ontstaan uit zichzelf. Eigenlijk zou er helemaal niets moeten zijn. Maar Zijn komt voort uit zichzelf, altijd weer in jou, nu! Dat Ene is je vertrouwen wel waard, niet?

- Douglas Harding, 2000 -