naar de rand van de rivier...
Tony Parsons

(uit 'As it is' van Tony Parsons, gepubliceerd met zijn toestemming)

Vraag: Als ik mediteer lijkt het soms alsof er niemand meer is. Er is alleen maar een uitgestrekt open niets dat tegelijk heel levend aanvoelt. Maar als ik stop met mediteren en weer met mijn alledaagse dingen bezig ben, lijkt die ruimte er niet te zijn. Hoe kan ik deze twee toestanden met elkaar verzoenen?

Antwoord: Die tegenwoordigheid is er in alles wat zich voordoet, en als die voor het eerst gekend wordt, lijkt dat heel intens en krachtig. Als het licht de ogenschijnlijke duisternis verdrijft, merken we dat aanvankelijk heel duidelijk op. Maar naarmate het licht bestendiger wordt en de zogenaamde duisternis afneemt, groeit de aanvaarding dat dit de natuurlijke manier van zijn is. Als het licht sterker wordt dan de duisternis neemt de behoefte aan mediteren af.
Ook ga je zien dat er perioden zijn van natuurlijk wakker zijn en perioden van ogenschijnlijke slaap. Als je aanvaard hebt dat alles de uitdrukking is van het oneindige, doen die verschillen er niet meer toe. Zolang er nog een innerlijke neiging is het ene er wel en het andere er niet te laten zijn, heeft de volledige realisatie zich nog niet voltrokken. En ook dat is de uitdrukking van het oneindige..

Vraag: Je hebt het over licht dat duisternis verdrijft, alsof het een proces is in tijd. Is dat niet in tegenspraak met dat er geen proces bestaat?

Antwoord: 'Geen proces' verwijst naar wat je beseft als je eenmaal ontwaakt bent: dat er niet 'iemand' is die het voor elkaar had kunnen krijgen, en dat er geen proces aan te pas komt. Aan de andere kant, alles wat we doen en zijn zou een proces kunnen zijn dat ons naar de rand van de rivier brengt. Alles is een uitnodiging en er is dans tussen wakker zijn en slaap.
En je ziet dat er niemand is die iets toe of af kan doen aan al wat er gebeurt. Het lijkt ook dat licht de zogenaamde duisternis verdrijft door middel van iets waarin we geloven en dat we tijd noemen. Maar als het gebeurt, gebeurt het in de tijdloosheid van wat is.

- Tony Parsons- , 2000 (vertaald met toestemming van de auteur)