Het Geheim
Tony Parsons
Een dialoog uit 'As It Is' (Amerikaanse editie) van Tony Parsons (Vertaald met toestemming van de auteur)

In hoeverre heeft je leermeester je bijgestaan?

Ik heb nooit een leermeester gehad of iemand als een leermeester beschouwd. Als kind wist ik dat het leven de leermeester moest zijn. Ik geef de voorkeur aan het woord uitnodiging. Dat werd bevestigd toen ik door het park liep.

Maar je had toch zeker wel de behoefte de woorden van anderen te begrijpen?

O ja. Mijn eerste echt diepe inzicht dat ontstond door lezen, was een interpretatie van de woorden van Christus in het boek 'The New Man' van Maurice Nicholl. Hij legde uit dat het woord 'berouw hebben' niet betekende 'spijt hebben van je zonden en zweren dat je nooit meer zal zondigen'. In de moedertaal van Christus betekende het woord '180 graden draaien en opnieuw kijken'. Dat was een openbaring voor me die dieper ging dan alleen maar intellectueel begrijpen. Al toen ik jong was wist ik dat er een geheim bestond en ik voelde dat Christus dat geheim kende en leefde en dat veel van wat hij zei ernaar verwees. Na m'n wandeling door het park waren de geschreven woorden van anderen over dit onderwerp een soort bevestiging en door die mensen leerde ik ook hoe ik mij helderder kon uitdrukken.

Wat leerde je nog meer door te lezen over Christus?

In die tijd begon ik ook de symboliek te begrijpen van het christelijke kruis. Het leven is zogenaamd een horizontale reis door iets dat we tijd noemen. Het lijkt heen en weer te slingeren tussen negatieve en positieve ervaringen en zolang we geloven afgescheiden individuen te zijn, proberen we ons leven zo positief mogelijk te maken. Maar nu weet ik dat iedereen van beide polen precies die ervaringen krijgt die hij nodig heeft, ongeacht zijn pogingen dat evenwicht te be•nvloeden. De zogenaamde horizontale reis heeft maar één doel: ons uit te nodigen een andere mogelijkheid te zien. Die andere mogelijkheid is de realisatie van het verticale. Wij zijn de verticale lijn die de horizontale lijn doorkruist. Wij zijn het licht dat leeft binnen de gewone levende ervaring. En dat is de betekenis van het Kruis.

Nog iets?

Ja, het vergeven van zonden. Ik denk dat Christus zonder omwegen met zijn discipelen over dit soort dingen sprak, maar wat hij in het openbaar zei was vaak verborgen in gelijkenissen. Toen hij de mensen vertelde dat hun zonden vergeven waren, bedoelde hij eigenlijk dat ze nooit een verleden hadden gehad waar ze verantwoordelijk voor zouden kunnen zijn. Ze waren alleen maar geweest als figuren in een toneelstuk, zonder enige keuze of vrije wil, geleefd als uitdrukking van het Onbegrensde.

Heb je het gevoel dat elke poging om die concepten tot een methode te maken de waarde ervan ontkracht?

Het geheim dat beschikbaar is, en wat je hoe dan ook al bent, kan nooit ontkracht worden. Het geschreven woord kan het geheim niet onthullen omdat een geheim een levende, vitale, tijdloze schat is. Het denken zal zichzelf beschermen door net te doen alsof het de uitwisseling die plaatsvindt ondersteunt. We vermijden wat we het meeste vrezen door wat ons wordt aangereikt tot een methode of systeem te maken, netjes te verpakken, en vervolgens bij groepen mensen af te leveren. Zo is het in de geschiedenis altijd gegaan en zo gebeurt het vandaag de dag nog steeds rond leermeesters die graag groepen mensen in hun greep hebben. Er zijn leermeesters die bijvoorbeeld mensen een nieuwe naam geven; dat versterkt natuurlijk het gevoel van individualiteit, nu verbonden met een nieuwe, maar nog steeds afgescheiden identiteit. Er ontstaan groepen; mensen wonen samen in ashrams of horen losjes bij een organisatie. Het resultaat is dat er een gevoel van speciaal zijn ontstaat en van buiten de wereld staan. Dat spreekt het goeroe-denken sterk aan. Het is ook heel effectief voor het geheim; dat houdt zich schuil tot het op het juiste moment te voorschijn kan komen.

Ik heb het gevoel dat jij iets hebt wat ik niet heb en ik wil daar zo snel mogelijk naartoe.

Ten eerste kun je niet snel ergens naartoe waar je al bent (gelach). Laat dit echt goed tot je doordringen. Leef ermee en probeer goed te zien wat er werkelijk gezegd wordt. De moeilijkheid is dat jij denkt dat er iets moet gebeuren. Je zit te wachten tot er iets gebeurt. Intussen gebeurt het al, maar dat zie je niet. Ik heb niets wat jij niet hebt. Het verschil is dat ik niet langer ergens naar op zoek ben. Dit is het, en daarmee houdt het op. Hou op met zoeken naar iets dat zou moeten gebeuren en word verliefd, word innig verliefd op het geschenk tegenwoordig te zijn in 'wat is'. Hier, precies hier, is het thuis van alles waar je ooit naar zal verlangen. Zo eenvoudig en gewoon en schitterend. Zie, je bent al thuis.

- Tony Parsons- , 2000