Bewustzijn als een ‘ervaringsjunkie’
interview met Chuck Hillig

Een tijd terug zag ik bij een bezoek aan de website van Chuck Hillig, het boek ‘Looking for God: Seeing the Whole in One. Mijn aandacht werd getrokken naar het feit dat er een gat in het boek zit. Ik werd nieuwsgierig en wilde het boek lezen. Ik heb vele advaita-boeken gelezen maar nooit een met een gat erin.
Het is bovendien, wat mij betreft, heel leesbaar. Er gebeurt heel wat in en rondom dat gat, het lijkt er soms zelfs op of het boek uit het gat komt. In ieder geval aanleiding om Chuck Hillig (o.a. praktiserend huwelijks- en gezinstherapeut in Ojai, California) te interviewen.

wie je denkt te zijn

A: Alvorens verder in te gaan op de inhoud, zou ik graag wat meer over de persoon Chuck Hillig willen weten (ofschoon er veel advaita-aanhangers zullen zijn die zeggen dat er niemand is).
In advaita-land leren we dat ‘we’ perfect zijn zoals we zijn… hier en nu. Er komen dan waarschuwingen van vele leraren die zeggen: stop! Niet veranderen! Ga niet zoeken naar geluk! Blijf waar je bent!
Wat vind jij?

Ch: Het feit dat alles perfect is betekent niet dat de dingen niet lijken te veranderen. Wie je werkelijk bent verandert natuurlijk nooit, kan het ook niet.
Maar wie je denkt te zijn, evenals wie je niet denkt te zijn, lijkt nogal sterk te veranderen. Het leven ontvouwt zich echter van het ene perfecte moment naar weer een volgend perfect moment… en, verbazingwekkend: elk micro-moment daartussenin is ook absoluut perfect. Je kunt je hiervan bewust worden, op het moment dat je je idee opgeeft over hoe perfectie eruit ‘moet’ zien. Kijk, zonder jouw idee over wat perfect is, lijkt perfectie altijd precies op ‘wat er is’. Maar, elke keer dat je dat wat ‘zou moeten’, legt óver dat wat feitelijk ‘is’, creëert dit niet-samengaan zowel de spanning als de frictie, die een hardnekkig gevoel van afgescheidenheid voedt.
Maar omdat geluk en gelukzaligheid je eigen ware natuur zijn, is er geen reden te gaan zoeken naar iets dat je al hebt en bent. Onthoud evenwel dat hoewel ieder moment altijd perfect is, dit niet betekent dat ieder moment altijd prettig zal zijn. Het lichaam zal plezier blijven zoeken en pijn vermijden en dat zal automatisch doorgaan. Toch betekent dat niet dat wat er voor jou verschijnt perfecter zal zijn dan wat er hier en nu aanwezig is.
Het leven is zoals het is, omdat op dit enkele nu-moment het simpelweg niet ook maar iets anders kan zijn.

Therapie gaat over de moed ‘te zijn-wie-je-al-bent.’

A: Dus waarom zou je je druk maken over huwelijks- en gezinsproblemen? Is er een scheiding tussen de persoon en ‘zijn’ of: leegte? Of is er verschil in het stadium waarbij sommige mensen therapie moeten krijgen en anderen niet?

Ch: Onze innigste relaties kunnen of een gouden kelk zijn, of een ijzeren ketel. We zijn allemaal voorgekookt in het melodrama van eigen makelij, totdat we zachter worden en meer plooibaar.
Het huwelijk is een kans om onze hartstocht, liefde en vergevingsgezindheid dieper te maken. Omdat onze echtgenoot een reflectie is van wie wij zijn, verschijnt de goeroe echt aan ons als de geliefde. In onze neurotische behoefte om te domineren en op elkaar te letten, allemaal op angst gebaseerd, kunnen we echter vaak de gaven niet waarderen die onze belangrijkste relaties ons bieden.
We zouden moeten leren om deze bijdrage aan ons eigen ontvouwen wezenlijk te eerbiedigen en te respecteren. Je echtgenoot is zoals hij of zij is als gevolg van hoe jij bent. En, precies zoals dat op school was, zul je het niet altijd leuk vinden wat je geleerd wordt. Maar bedenk dat niets van dat alles, hoe gek ook, met jou gebeurt. Het gebeurt eigenlijk voor jou. Overigens, therapie gaat niet over je ‘beter’gaan voelen. Therapie gaat over: de waarheid vertellen. Het gaat over ‘voelen-wat-je-voelt’ en de moed zien te vinden om ‘te zijn-wie-je-al-bent.’ Slotregel: een goede therapeut helpt je volwassen te worden en betere dromen te creëren. Maar een satgoeroe helpt je wakker te worden en helemaal te stoppen met dromen.

A: Hoewel dit interview over je boek zal gaan, wil ik toch graag wat verder ingaan op wat je zei. Je stelt dat therapie gaat over ‘de waarheid vertellen’. Ik vind dat waarheid gaat over wat we echt zijn en niet over wat we denken te zijn. Is de waarheid die we in Satsang vinden dezelfde waarheid als die je in therapie zou kunnen vinden?

Ch: De enige Waarheid (hoofdletter) die echt is, is de absolute waarheid, en die zal nooit in iets anders veranderen. Simpelweg omdat die niet kan veranderen. Het ‘is-wat-het-is’. Maar de absolute Waarheid manifesteert zich als relatieve waarheid binnen de grote illusie zodra we een verhaal gaan vertellen over ‘wat is’.Relatieve waarheid hangt af van een herinnerd verleden of voorgestelde toekomst. Deze laat zich alleen zien binnen de dualistische wereld van tegenstellingen, maatschappelijke niveaus, waarden (zoals ethiek) en natuurlijk de vijf zintuigen.
Heel specifiek verschijnt relatieve waarheid als er sprake is van een standpunt, d.w.z. een ‘waarnemer’ die iets ‘waargenomens’ observeert. Absolute waarheid echter heeft geen tegenpool, gewoonweg omdat zij niet in staat is om een apart standpunt over wat dan ook in te nemen. Of preciezer, je zou kunnen zeggen dat absolute Waarheid alle standpunten in zich draagt omdat in de kern absolute waarheid precies is ‘wat zo is.’
Als we waarlijk spreken vanuit het hart in dit huidige micro-moment van Nu, dan spreken we rechtstreeks vanuit en over ‘wat is’. Maar elke keer wanneer we daarentegen van dit nu-moment weg bewegen naar verleden of toekomst, beginnen we relatief te spreken, omdat de waarheid nu wordt beschreven vanuit een ego-standpunt.
Cliënten kunnen heel worden (Am: heal, red.) in therapie als zij de moed hebben de absolute waarheid volledig te omarmen over ‘wat zo is’ bij zichzelf… precies zoals het is… Op dit enkele nu-moment. Door hun bereidwilligheid zich voor de volle 100% af te stemmen op hun hele waarheid, verdiepen ze hun authenticiteit door vollediger degene te worden die ze altijd al waren. Met de therapeut in de rol van de niet-oordelende getuige, wordt dit ‘waarheid spreken’ de lakmoestest voor alle therapeutisch genezen.
Wat ons vaak weerhoudt van het uitspreken van onze waarheid is echter onze overtuiging dat we ‘eigenlijk’ iets anders zouden moeten voelen, denken, zeggen of doen dan we in werkelijkheid voelen, denken, zeggen en doen. Maar ware kracht komt alleen in het zijn wie we echt zijn… diep van binnen… en niet in het voorwenden iets anders te zijn. Als we onszelf altijd helemaal voegen naar het ware ‘wat er is’, maken we het onvoorwaardelijke en enthousiaste ‘Yes’ tot de standaard-instelling van het hart.

A: Zou het in therapie mogelijk kunnen zijn een leugentje om bestwil te vertellen?

Ch: Heiligt het doel de middelen? Leugens manifesteren zich slechts binnen de dualistische wereld van relatieve waarheid. Er bestaan geen leugens binnen de absolute waarheid van ‘wat is’. Maar als je een relatieve leugen vertelt, dan splitst dat deel van je dat de echte waarheid kent zich af van je psyche, wordt onbewust en komt vaak weer bij je door ergens onderweg onheil aan te richten in je leven.

Seeing the Whole in One

A: Het is heel verleidelijk om verder door te gaan op dit onderwerp, maar laten we het over je boek hebben. Voor mij is dit één van de boeken over verlichting die ik in één keer uitlas. Het leest gemakkelijk weg. Als ik naar de titel kijk - ‘Op zoek naar God: Het hele zien in Eén’ (Eng: ‘Seeing the Whole in One’), zou je het idee krijgen dat het een religieus boek is. Veel - maar niet alle - leraren rond Verlichting, spreken over God. Heb jij een speciale reden om het woord God hier te noemen?

Ch: Ja. De titel is gekozen om die zoekers aan te trekken die nog altijd aan het geloof vasthouden dat God of Allah, Brahma, Yahweh etc. zich ergens buiten henzelf bevindt en dat zij gevestigde spirituele richtlijnen moeten volgen zoals rituelen en tradities, willen zij ooit hopen de hemel of het nirvana te bereiken. Maar het enkele concept dat het meeste kwaad doet, is dit hardnekkige geloof dat men in essentie afgescheiden is van de waarheid die men zoekt.

A: Waarom is dat zo’n probleem?

Ch: Als je niet helemaal ontwaakt bent in de werkelijkheid dat jij-wie-je-zoekt-al-bent, dan zet die mis-identificatie al die diverse drama’s van je leven in beweging. De kosmische gebeurtenis van ‘de zoektocht’ die je voortstuwt naar het waarheidsvinding, dient echter ook een ander, subtieler doel. Een gevolg ervan is dat dit het idee versterkt dat de ‘zoeker’ en het ‘gezochte’ wel fundamenteel verschillend van elkaar moeten zijn, al verschijnen ze tegelijkertijd. De ondertitel van het boek (Seeing the Whole in One) herinnert de lezer hopelijk aan de ultieme futiliteit van woorden, beelden en concepten op dit gebied, door het afbeelden van Michelangelo’s God de Vader en Adam, beide wijzend, niet naar elkaar, maar naar het lege gat - (w)hole - op het omslag.

‘ Wie is degene die de zin van het leven wil kennen?’

A: Deze aflevering van Amigo gaat over ‘de zin van het leven’. Ik heb onlangs een boek van U.G.Krishnamurti gelezen (‘Mind is a Myth’) waarin hij zegt: ‘Zoek niet naar een zin van het leven. Er is misschien helemaal geen zin. Het heeft misschien een zin die je nooit kunt kennen.’ In je boek spreek je over De Leegte, die de bron is van alle ‘nietsheid’ en tegelijkertijd de bron van alle ‘alles-heid.’ Kun je zeggen dat de leegte een uitdrukking is van de zin van het leven?

Ch: Ik beschouw de Leegte als een kosmische matrix waaruit de oneindige manifestaties van bewustzijn schijnen voort te komen en uiteindelijk weer in verdwijnen. Alles begint en eindigt in stilte… in het niets onder het niets. Maar de meeste mensen die over de zin van het leven discussiëren, praten dan over de ‘betekenis’ of ‘belang’. Maar misschien heeft het leven eigenlijk helemaal niet een zogenaamde ‘betekenis’ anders dan die, welke jijzelf eroverheen legt.
Het leven blijkt mysterieus voor jou te verschijnen op een wijze die volledig bevestigt wat jouw hart omschrijft als hoe-het-leven-eigenlijk-is… hoe zelf-beperkend of verwrongen die omschrijving wellicht is. Bijvoorbeeld, de overtuiging dat ‘het leven een ongelooflijke last’ is zal een heel andere werkelijkheid voor jou te zien geven, dan wanneer je vindt dat ‘het leven een ongelooflijke dans’ is. Dus: heeft het leven zin? Tja, wat is de zin van een roos of een berg? Die zijn gewoon wat ze zijn. Een veel diepgaander vraag om op in te gaan is: ‘Wie is degene die de zin van het leven wil kennen?’

A: Natuurlijk is ieder idee over de zin van het leven een concept. Maar toch verschijnen er heel wat vragen in de wereld die aan ons verschijnt. Er komt dan niet een vraag op, wie we werkelijk zijn. Maar op de een of andere manier leven we ons dagelijks leven met vele andere vragen, zoals ‘waar gaat het allemaal om?’ Is het niet wat gemakkelijk om te zeggen ‘maak je er gewoon geen zorgen over?’ Dit soort antwoorden sluit elke verdere discussie uit.

Ch: Ik vraag mensen nooit te stoppen met iets… zelfs niet met zich zorgen te maken. Trouwens, zich zorgen maken is nooit het probleem. Het echte probleem begint als mensen ‘zich zorgen maken-over-hun-zorgen. De ‘waar gaat het allemaal om’-vraag is fundamenteel problematisch. Als je aanneemt dat bewustzijn de een of andere ‘betekenis’ met iets heeft, dan moedigt die vraag anderen aan om te theoretiseren over wat de betekenis kan zijn. Maar in werkelijkheid heeft Bewustzijn niet één ‘betekenis’ of een specifiek ‘doel’. Integendeel, alles is er altijd in opgenomen.
Met ander woorden, bewustzijn omarmt openlijk elke mogelijke ‘betekenis’ en ‘doel’ dat je erover wilt aannemen. Het kortste antwoord is misschien wel: Bewustzijn gaat over wat er is.Vragen en antwoorden komen tegelijk op en als zodanig zijn ze onontkoombaar van elkaar afhankelijk. Het probleem is dat zij beide indirect een veronderstelde scheiding oproepen die gewicht geeft aan het moment. Kortgezegd, vragen nodigen uit tot antwoorden die op hun beurt alleen maar meer vragen uitlokken. En dat gaat maar door. Maar kun je ooit bij een punt komen waar je denken al het vragen staakt?
Onder de ultieme, oorspronkelijke vraag wie ben ik? ligt de stilte. Als je volledig ontwaakt tot wie je werkelijk bent, zullen vragen als ‘waar gaat het allemaal over?’ niet meer opkomen.

het beeld van de lege ruimte

A: Laten we het onderwerp afsluiten en naar je boek gaan. Het eerste dat me opvalt is dat het boek vele verhalen telt - langere en korte - veel citaten van diverse ‘wijze’ mannen en vrouwen en veel leuke tekeningen. Het gaf mij het gevoel dat je meerdere ingangen wilde vormen, om in de gedachte van de leegte te gaan. Kun je daar wat over zeggen?

Ch: Ja, dat was het idee erachter. Ik wilde eigenlijk kijken of ik het beeld van de lege ruimte kon toepassen op enkele bekende voorstellingen. Op één pagina bijvoorbeeld, heb ik het gat gebruikt om Boeddha’s derde oog weer te geven. Verderop in het boek, op rug-aan-rug pagina’s, heb ik het gat gebruikt om beide zwart en witte cirkeltjes in het yin-yang symbool te vervangen. En ik heb het lege gaat ook in het centrum gezet van de beroemde Zen cirkel en verderop het zelfs omringd met Oroborus (de slang die zijn eigen staart opeet). Het gat is verder gebruikt om een eicel weer te geven die ‘aangevallen’ wordt door sperma op het moment van conceptie. Maar nadat je de pagina hebt omgeslagen zie je datzelfde gat nu als een lege oogkas in een menselijke schedel.
Ik wilde de leegte echter ook op meer speelse wijze laten zien. Het lege gat is bijvoorbeeld gebruikt om het ijsje op een hoorn weer te geven, een ballon en de pupil in het centrum van het menselijke oog. Bovenal wilde ik de lezer de gelegenheid bieden te zien dat de leegte de bron is van absoluut alles… en van niets… precies tegelijkertijd.
Aan de ene kant is het de bron van alle liefde en licht, maar aan de andere kant is het ook de bron van alle kwaad en verdorvenheid. Op de ene pagina worden bijvoorbeeld bekende heiligen (Ramana Maharshi en Ghandi) afgebeeld, oprijzend uit de leegte, maar als je diezelfde pagina omslaat zie je de afbeeldingen van Hitler en Osama die ook oprijzen uit diezelfde leegte. Het lijkt erop dat Bewustzijn als een ‘ervaringsjunkie’ nooit ‘nee’ zegt tegen iets.

waarom is dat zo?

A: Zoals je zegt, Bewustzijn zegt nooit ergens ‘nee’ tegen. En bewustzijn is wat we werkelijk zijn. En toch zijn in de ogen van de meeste mensen Ramana Maharshi en Ghandi okay, maar Hitler en Osama zouden helemaal niet hebben moeten bestaan… zelfs al kunnen we begrijpen dat ze allemaal uit diezelfde leegte komen. Vanuit het standpunt van de Leegte bekeken kan er geen oordeel zijn, maar vanuit het gezichtspunt van het denken is er altijd een oordeel. Hoe kijk jij daar tegenaan? Bestaat er een antwoord op de vraag ’waarom is dat zo’?

Ch: Onze problemen ontstaan altijd als we kijken naar ‘wat er is’ en dan ‘nee’ zeggen tegen wat we zien. Als we alleen maar bereid zijn om ’ja’ te zeggen tegen de prettige manifestaties van Bewustzijn, dan nemen we de positie in dat we in al onze ego-gebaseerde ‘wijsheid’ het magisch genoeg beter weten dan het universum, als het gaat over wat erin ontvouwd zou moeten worden.
Het lijkt erop dat het denken automatisch prioriteiten wil stellen aan wat hem wordt gepresenteerd en het dan in een of andere zelfgemaakte hiërarchie plaatst. Dit zelf aangelegde onderscheid wordt dan gerechtvaardigd en gevoed door de mening, die het denken heeft over zijn eigen selectie.
Maar in het grote kosmische levensdrama zijn er genoeg rollen voor iedereen… hoe slecht zij zich soms ook gedragen. Ik ben er bijvoorbeeld vrij zeker van dat Shakespeare net zoveel van zijn schurken hield als van zijn helden. Waarom? Omdat hij wist dat deze tegengestelden tegelijkertijd verschijnen en dat ze beiden heimelijk van elkaar afhankelijk zijn, als de twee zijdes van dezelfde munt. In dit licht bezien geven schurken als Hitler en Osama ons een geweldige kans om heldhaftiger te worden. Verhalen en toneelstukken zonder enig conflict zijn saai en snel vergeten. Maar de voortgaande strijd tussen helden en schurken vormt juist de kern van groots drama… zowel op het toneel als daarbuiten.

waar je je tegen verzet, dat blijft bestaan

A: Ik las het volgende in je boek: ‘Als je je verzet tegen de Leegte, lijkt de Leegte zich tegen jou te verzetten. Als je de Leegte ‘fout’ maakt, dan begint de Leegte jou ‘fout’ te maken. Denk eraan dat dit allemaal gaat over echo’s en reflecties.’ Dit citaat was antwoord op een vraag in wat je noemde ‘een kosmisch gesprek’. Dit begrijp ik helemaal niet. Hoe is het mogelijk dat, als alles is zoals het is, er een ‘jij’ is die iets ‘fout’ maakt. Is deze ‘jij’ niet de Leegte zelf?

Ch: Ja, natuurlijk is dit ‘jij’ ook de Leegte, omdat er helemaal geen aparte ‘jij’ bestaat. Het is allemaal Bewustzijn. Echter, de Leegte schijnt zichzelf te weerstaan, elke keer als zij een ego-positie inneemt van ‘dat iets eigenlijk niet moet gebeuren’. Maar zoals Werner Erhard verklaarde: ‘waar je je tegen verzet, dat blijft bestaan’. Met andere woorden, elk verzet vanuit het ego tegen ‘wat is’ lijkt veel op proberen een vuurtje te blussen met benzine. Het is duidelijk dat dat het probleem verergert. Zie ook, dat het woord ‘fout’ tussen aanhalingstekens staat omdat de leegte geen voorkeur heeft voor ‘goed’ of ‘fout’. Het is zoals het is.
Je komt met de Leegte op één lijn als je je gehechtheid opgeeft aan de vruchten van je zogenaamde inspanningen. Of: Ieder schijnbaar conflict met de Leegte begint op het moment dat jij een specifiek resultaat gaat eisen. Toch zullen in de werkelijkheid de dingen zijn-zoals-ze-zijn. Punt. Vergeet niet dat het niet de handelingen zelf zijn die gehechtheid creëren. Het is jouw gehechtheid aan de gevolgen van de handelingen, door je overtuiging de doener ervan te zijn, die het conflict voedt.

A: Je zegt: ‘Je komt op één lijn met de Leegte als je je gehechtheid aan de vruchten van je zogenaamde inspanningen helemaal opgeeft’. Is het voor het denken wel mogelijk, niet in conflict te komen met de Leegte?

Ch: Woorden als ‘ego’ en ‘het denken’ zijn slechts concepten en als zodanig intrinsiek beperkt in hun vermogen om de zuivere werkelijkheid van ‘wat is’ te beschrijven. Het ego-denken zal nooit verlicht zijn, omdat het niet zijn aard is in rust te zijn. Elke keer wanneer je over ‘het denken’ spreekt, komt onmiddellijk de vraag op: ‘over wiens denken heb je het?’ Het concept van een ego-’denken’ schijnt slechts op te komen als er verzet is tegen ‘wat is’.
Aan de andere kant, als het zogenaamde denken geheel op één lijn staat met ‘wat is’ dan is dat wat de Zen meesters ‘no mind’ noemen, en dat ontvouwt zich door wat de Taoïsten ‘niet handelen’ noemen. Maar bedenk dat de concepten ‘ego’ en ‘het denken’ beide verschijnen binnen de grootste context van ‘wat er is’. En omdat niets ooit door Bewustzijn afgewezen wordt, zijn geen van beide ooit een probleem.

Het grootste obstakel voor verlichting is je geloof dat je niet al verlicht bent

A: Ik las het volgende over verlichting in je boek: ‘Het is de bewustwording dat er eigenlijk helemaal nooit een poort naar Verlichting is geweest, noch ooit een aanwezige afzonderlijke persoon (als een individu ‘jij’) die er doorheen zou kunnen lopen’. Kun je iets zeggen over wanneer en hoe dit voor jou helemaal helder werd?

Ch: Ik verwees naar de ‘poortloze poort’ waar Mumon over sprak, de beroemde 13e eeuwse Zenmeester. De poort geeft de veronderstelde grens tussen ‘voor’ en ‘na’ ontwaken weer. Vóor realisatie schijnt er echt een soort poort te zijn, waar je doorheen moet om verlicht te worden. Maar na ontwaken is de grote ontdekking dat deze ‘poort’ of grens er eigenlijk helemaal niet was. Zoals Ramana Maharshi eens zei: ‘Het grootste obstakel voor verlichting is je geloof dat je niet al verlicht bent’. Omdat ontwaken echter uitgaat boven tijd en ruimte, is het als een ‘niet-gebeurtenis’. Maar dan nog, hoe vindt deze ‘niet-gebeurtenis’ dan eigenlijk plaats? Nou, het niets zal alleen duidelijk worden als er geen afzonderlijk iemand aanwezig is die zich bewust is dat er niets te realiseren valt.

A: Heel duidelijk. Ik vroeg je ook iets te zeggen over hoe en wanneer dat helemaal helder werd voor jou. Is er een ‘reden’ deze vraag uit de weg te gaan?

Ch: Net zoals ‘daar’ niet een afzonderlijk iemand was voor wie iets helder moest worden, is er ook geen afzonderlijk iemand ‘hier’ die nu probeert deze vraag uit de weg te gaan. Het ‘wie-wat-waar-hoe-wanneer’ van ontwaken proberen vast te leggen, moedigt het denken slechts aan achter zijn eigen staart* aan te jagen (*woordspeling: ‘tale’ = verhaal, red.). Het is, in het kort, allemaal meer stof voor het voortgaande levensverhaal. Alles wat daarover wordt gezegd, voedt uitsluitend de misvatting van het ego dat er een ‘historische gebeurtenis’ genaamd ‘ontwaken’ plaats had voor iemand en dat deze gebeurtenis ergens in de lineaire tijd heeft plaatsgevonden (d.i. op die-en-die datum). Maar in werkeljkheid is er niets gebeurd… en voor niet iemand!

gaten prikken in het verhaal van wie-je-denkt-te-zijn

A: Dat antwoord laat niet veel twijfel, ofschoon ‘het denken’ niet helemaal tevredengesteld is. Ik wil het interview afsluiten met het volgende citaat uit het boek ‘De Tiende Man’ van Wei Wu Wei: ‘De Leegte moet ook zonder ledigheid zijn’. Mag ik je uitnodigen voor een laatste woord?

Ch: Eerst wil ik Dick de Boom danken voor de geboden gelegenheid en ruimte om deze dialoog te hebben. Ik ben dankbaar en erkentelijk voor zijn inspanning om deze leringen toegankelijk te maken voor eenieder die geïnteresseerd is.
Als slotwoorden komen enkele willekeurige gedachten op. In essentie is mijn ‘boodschap’ je je illusie te ontnemen. Ik wil je aansporen ‘gaten te prikken’ (Eng: punch wholes) in het verhaal van wie-je-denkt-te-zijn. Stop ‘de dingen op een rijtje’ te zetten en beoefen in plaats daarvan het wat lichter ‘aanraken’ van de wonderbare wereld van vormen. Je kunt het Lied van God alleen op de kosmische piano spelen als je arriveert… en vertrekt… op hetzelfde moment. Je zult geen tijd hebben om aan je gehechtheden vast te houden, als je steeds in de vrije val blijft naar de liefde die je al bent.
Leef moedig vanuit het hart. Want wil je een veilig leven of een authentiek leven? Wees bereid om volledig en bewust ‘in het risico te leven dat het leven is’, niet vergetend dat tegelijkertijd alles verandert en alles eindigt.
Maar triest genoeg leven de meeste mensen alsof ze slechts figurant zijn in hun eigen film. Jij bent geen figurant, kleine rol of ‘tegenspeler’. Je bent in feite de hoofdrolspeler. Dus… begin de hoofdrol te spelen, want het is allemaal hoofdrol. En ‘HET’ is allemaal alleen voor jou. Onthoud, jij bent ‘wat er is’.
Omdat tegengestelden tegelijkertijd verschijnen is het waar dat zonder jou, ik niets ben. En vice versa. Door ‘veel drukte te maken’ leren we nieuwe, denkbeeldige vrienden te vermaken, zoals we die eens in onze jeugd hadden. Maar nu noemen we deze denkbeeldige vrienden ‘de anderen’. Aangezien ze hier in jouw schouwspel spelen, moet je ze in ere houden voor het bijdragen aan je ontwaken. Nu je voortdurend tussen je goeroes loopt: leer hun genade toegeeflijk en geduldig te accepteren… zelfs al lijkt het niet op genade.
Want ‘de hemel’ is slechts het zich soepel voegen naar en onvoorwaardelijk accepteren van ‘wat is’. Boeddha zei ooit: ‘Dit lichaam is de Boeddha. Deze plek is het Lotus paradijs.’ Dus als het niet hier en nu is, dan is het nergens. Ieder moment is een kans om vreugdevol te vieren. En omdat ‘Het’ er altijd zal zijn, zal ook de chaos die op je pad verschijnt, gevierd moeten worden. Maar in plaats daarvan creëren we vaak onze eigen hel door angstig te leven in de ego-concepten van ‘ik, mijn en meer’.
Als dualiteit is: ‘Niets dat doet alsof het iets is’, dan is non-dualiteit: ‘Niets, dat zich bedenkt dat het slechts doet alsof’. Dus kijk naar en in je Zelf. De Dhammapada zei: ‘Je bent je eigen toevluchtsoord. Een ander is er niet.’ Om Uw Zelf te kennen, moet U leren Uw zelf te ontkennen.
Tot slot, bedenk dat het prima is om erbij te zingen en te dansen. Zoals Ramana Maharshi eens zei: ‘Het is allemaal slechts een groots spel dat we spelen’.

Chuck’s website: www.chuckhillig.com
Een online video interview vind je op: www.wisdomteachers.com/drdennis27.html
Boeken van Chuck die in het Nederlands uitgegeven zijn:
• Parels voor de ziel
• Verlichting voor beginners
beide uitgegeven door Samsara

[interview: Dick de Boom, vertaling: Josée Zwaferink}