| Wisselstroom Als je van grote hoogte neerkijkt op een rivierdelta, zie je de steeds fijner wordende vertakkingen van een stroom water. Een beeld dat sterke gelijkenis vertoont met bijvoorbeeld de vertakkingen van een grote ader in kleine haarvaatjes, een bliksem schicht die aan de hemel uitwaaiert of de nerven van een blad aan de boom. Leven is energie. Een constante puls zoekt zich een weg. Na een natuurlijk traject gaat de 'materie' en de verbruikte energie van een manifeste gedachte of gebeurtenis aan het eind van een parcours weer op in het geheel. Het verschil tussen bestaan en niet bestaan is misschien te vergelijken met wisselstroom; een verschil tussen plus en min. Bewustzijn met een hoofdletter is misschien zoiets als elektriciteit. Wat de zin van bestaan is? Misschien is het zo dat Bewustzijn (of God zo je wilt) uitsluitend door energie te materialiseren kan genieten van Zijn eigen bestaan. Zonder manifestatie is er niks wat zich bewust kan zijn van Zichzelf. In de manifestatie kan het Bestaan genieten van Zichzelf. Bewustzijn viert Zichzelf. Als mens, of welk organisme dan ook, ben je in de eerste plaats een 'overlevings-eenheid'. Je hebt behoefte aan voedsel om jezelf in stand te houden. Voor dat doel is de ego-functie van het lichaam heel nuttig. Er moet overleefd worden: 'Ik moet eten', 'ik moet slapen', 'ik moet vluchten'. Inmiddels is de mens zo ontwikkeld dat die ik-gedachte ons zelfs in de problemen kan brengen. 'Wat is de zin van mijn persoonlijke bestaan' is voor velen een hels vraagstuk. Als je deze vraag een beetje analytisch bekijkt, zou je echter kunnen zien dat die ik-gedachte het probleem veroorzaakt en niet het bestaan, want dat gaat eigenlijk vanzelf. Voor de stofwisseling is geen ik-gedachte nodig. Tijdens de diepe slaap besta je tenslotte ook rustig verder, zonder enig ik-besef, zonder prettige of ongemakkelijke gedachten.
Met grondig onderzoek, een diep verlangen te vinden, wat doelgerichte hulp en een dosis geluk kan dit Bewustzijn Zichzelf herkennen. De afgescheiden ik-gedachte verdampt op dat moment in het heldere besef dat je Alles bent. Je ontdekt dat je diepste wezen geluk is. Puur bestaan, niet belemmerd door lichamelijke ongemakken, is heerlijk. Dit ontdekken maakt het aardse bestaan en de onvermijdelijke ongemakken die daar bij horen acceptabel. Omdat er een diep begrijpen is dat dit leven slechts beleefd kan worden dankzij dit lichaam - je aard of inborst, het totale genenpakket, je goede en slechte kanten, je kaalheid, likdoorns en hernia ten spijt. Je diepste wezen is die Krachtbron die de bundel atomen samenperste waarmee je een tijdje aanwezigheid kunt ervaren. Je kunt gekunsteld gaan zitten mediteren of een pretpark bezoeken, het maakt niks uit. Die aanwezigheid blijft die aanwezigheid. Dit onmiddellijke weten verandert het perspectief voor altijd. Je bestaansvraag is opgelost in de ononderbroken stroom van zich vertakkende energie die onvermoeibaar speelt met materie om eindeloos te genieten van Zichzelf. [Ruud Houweling, muzikant] |
Dat 'ik' is natuurlijk heel nuttig. Je moet je wel
een ik-gedachte aanmeten om te kunnen overleven. Maar je zou kunnen
ontdekken dat je eigenlijk Alomtegenwoordigheid bent. Dát
waar de hele wereld in verschijnt. Dát wat voorafgaat aan
de ik-gedachte. Het ondeelbare Bewustzijn, door Lao Tse 'Tao' genoemd,
waar de hele manifestatie en alle ik-gedachten van iedereen in
de hele wereld in verschijnen. Het ik-besef van mij als schrijver
en het ik-besef van jou als lezer vindt plaats in een tijdloos
gelijktijdig onpersoonlijk Weten waar we niet in of uit kunnen.