de schoonheid van 'ons' onvermogen

Een tijdje geleden zag ik de film ‘Babel’ van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu. Een mozaïekfilm (overigens met een prachtige soundtrack) waarin vier losse verhaallijnen naar mate de film vordert, meer en meer met elkaar vervlochten blijken. In alle verhalen staat het menselijk tekortschieten, tegen beter willen in, centraal. Uiteindelijk staken de hoofdpersonen hun verzet en geven zich over aan ‘wat is’. De schoonheid zit in de verschuiving van slachtoffer zijn naar het toeschouwer zijn van datgene dat ons overkomt.

Het denken in termen als ‘tekortschieten’ is altijd persoonlijk, want het denken vertelt je dat de ene situatie voor jou te prefereren zou zijn boven de andere. Zoals Wolter Keers zei, als je moet kiezen tussen een gebakje of kiespijn, kies je voor het gebakje. Maar dat is natuurlijk niet echt een keuze, ‘lichaam - denken - voelen’ wil ongemak en pijn vermijden, dus gaat het voor het gebakje. Jij kiest dus niet maar volgt de biologie van het mechanisme.
De schoonheid zit dan ook in de observatie hoe die processen van ‘lichaam - denken - voelen’ reageren op voorspoed, op tegenslag, etc. En het grootste wonder: dat we dat ‘niet-bestaande’ als persoonlijk en dus levensecht lijken te ervaren. Dan komt er verwondering boven drijven...

In deze editie:
• Wolter Keers met maar liefst vier onvermogens
• Jan van Delden over onvermogen en vergeving
• interviews over ons thema met Ad Oostendorp en Jeff Foster
• Douglas Harding over Douglas Harding-zijn.
• Zil Chezero die genadeloos afrekent met alles wat maar ego kan zijn.

Alexander Smit zei het in andere woorden:
‘de mens kent slechts twee problemen:
of er is iets wat hij niet wil,
of hij wil iets wat er niet is.’
Met willen en niet-willen, hoop en vrees, goed en kwaad, als tegenpolen schept de schepping zichzelf. En vallen 'we' soms samen met de natuurlijke expressie ervan.

[Kees Schreuders]