Muildier gelanceerd
Het verhaal van mij en Zil Chezero
door Robbert Bloemendaal

Vooraf

Dit wordt een beetje een raar verhaal. Het begint al met een deal met Zil: het alleen te hebben over mezelf, niet over de anderen waarvoor ik werk en waarmee ik heb gewerkt. Dus ga ik het niet hebben over hoe en waar ik Deirdre Delder heb ontmoet. Ik volsta met de opmerking dat zij een verhaal heeft geschreven over háár ontmoeting met een fenomeen dat zich Zil Chezero noemt. In haar verhaal geeft ze aan hoe deze ontmoeting leidde tot vier sessies met in totaal achttien ‘SlamSatS’, een benaming die Zil Chezero gebruikt voor een mengvorm van ‘Slamming’ en ‘Satsangs’. Toepasselijk, zo heb ik mogen vaststellen. Er is namelijk niet alleen het verhaal van Deirdre, er zijn ook geluidsopnames van de sessies. Ze zijn Engelstalig en behoorlijk heftig.

Daar begint mijn verhaal: het verhaal van het uitwerken van deze opnames in het binnenkort te verschijnen boek ‘Dutch Treat’. Ondertussen heb ik dit boek ook in het Nederlands vertaald en deze vertaling is zojuist uitgebracht – maar daarover verderop meer. En ook al ondersteun ik Zil waar ik kan, het enige wat ik in die functie over hem mag zeggen is dat hij niets wil zeggen en ook niet wil dat ík iets over hem zeg. De SlamSatS zélf moeten het verhaal vertellen, want zoals gezegd: Zil werkt niet als goeroe.


Zil is een muildier

Om iets van mijn enthousiasme over Zils kijk op de zaak over te brengen, wil ik beginnen met een korte schets van die benadering. Onderdeel daarvan is, hoe Zil zichzélf ziet. Over Zil mag ik het niet hebben, maar ik mag hem natuurlijk wél citeren waar hij het in het boek over zichzelf heeft. Meteen aan het begin stelt Zil zich voor als ‘muildier’:

(vraagsteller) Dus jij bent een muildier?

(Zil) Ik niet - Zil. Ik ben bewustzijn vóór het zich als zodanig van zichzelf bewust wordt. Zodra dat gebeurt, verandert het in een muildier. Genaamd Zil Chezero.

Muildier is sterk, koppig, zou zoals-ie eruit ziet nederig moeten zijn maar is dat hilarisch genoeg niet, maakt het gekste geluid dat je je kunt voorstellen en vooral – hij is onvruchtbaar.

Elk muildier is een evolutionair ongeluk dat een lijn vernietigt die rechtstreeks teruggaat tot het begin van het leven op aarde. Elk muildier is de eerste én de laatste van zijn soort. Hij is het ultieme evolutionaire lachertje… maar deze tragedie heeft ook een voordeel. Muildier is vrij van alle mogelijke evolutionaire ambities, vrij van ‘iets nalaten’, ‘een stempel drukken’ of welke andere vorm van abstracte verantwoordelijkheid dan ook. Het feit dat hij zich niet voortplant, bevrijdt hem van de enige aan de toekomst gerelateerde taak die hij als dier maar zou kunnen hebben.

Dus is het niet prachtig dat dit beeld van het muildier bij Zil past? Zil is wat er over is van een persoon die beetje bij beetje elke illusie heeft moeten opgeven iets of iemand te zijn, iets te hebben – inclusief verleden, toekomst én nu.'

Zil vol in beeld

Tot zover Zil over zichzelf. Ten aanzien van zijn staat gebruikt hij de term ‘vol in beeld’, waaraan hij de voorkeur geeft boven ‘verlicht’. Deirdre Delders ijzeren geheugen stelt ons in staat om kennis te nemen van een uiterst beknopte beschrijving van het verschil tussen beide:

'You are not what you think', vertaal ik voor hem. 'Dit boek gaat eveneens over verlichting, maar dan heel direct, via verslagen van satsangs. Kent u dat begrip, satsang?'

De man glimlacht. 'Ja', zegt hij, 'dat boek gaat, als ik op de titel af mag gaan, over verlichting. Maar niet over realisatie.'

Zijn antwoord verrast me. 'Eh, hoezo?' vraag ik met een begin van verbijstering, 'realisatie en verlichting betekenen toch hetzelfde?'

'Als jouw boek over realisatie zou gaan, dan was de titel je bent niet wat je bent', grinnikt de man. 'Verlichting kán een effect zijn van realisatie. Sterker nog, waar realisatie een feit is, is verlichting per definitie het manifeste effect. Maar andersom hoeft verlichting niet te duiden op realisatie. Verlichting is er in twee vormen. Vaak is verlichting niet het gevolg van realisatie, maar het product van een ‘bijna-gerealiseerde’. Het licht komt dan van een lamp, beide zijn aanwezig op het vlak van de manifestatie. Soms echter is verlichting het bijproduct van realisatie, het zichtbare effect van dat wat zich niet tot de manifestatie beperkt. In dat geval is wat jij als verlichting herkent, het gevolg van het feit dat ‘de verlichte’ vol in beeld is. Zil is vol in beeld.'

Het verschil tussen ‘vol in beeld’ en ‘verlichting’, al dan niet geflankeerd door hilarische uitweidingen over het verschijnsel ‘lamp’, komt nog vele malen terug in de teksten.

A thing called love

Zil is genadeloos voor ego’s, zo blijkt uit de opnames. Het lijkt soms wat heftig, dat gehak. Maar intussen ben ik er wél achter dat die achttien SlamSatS elke keer weer kwesties blijken te tackelen die cruciaal zijn voor 'neti-neti' in al zijn verschijningsvormen. Sterker, ik kan me sindsdien niet heugen wanneer ik niét dacht 'hé, daar heeft-ie ook al korte metten mee gemaakt'. Want dat is het verhelderende: hij breekt echt alles af en je snapt ook nog hoe het niet anders kan zijn dan dat. Zo langzamerhand heb ik ook nog aansluiting kunnen vinden met de enorme liefde die achter zijn onverzoenlijkheid zit. Gezien zijn stijl is dat niet vanzelfsprekend!

Een tekenend fragment:

(vraagsteller) Ik heb in mijn leven heel wat goeroes ontmoet en sommigen waren zeker ‘lampen’ zoals jij ze noemt. Maar anderen leken oprecht en echt en straalden zelfs een soort universele liefde uit, een zachte mildheid. Maar jij straalt alleen maar vuur uit, dat ons beledigt en martelt. Hou jij niet van alles, ons inbegrepen?

(Zil) Nou, om te beginnen: ik hou van deze vraag! (gelach)
Het biedt ons een kans om te kijken naar this thing called love. Laten we beginnen met ‘jouw kant’. Waarom wil je voelen dat er van je gehouden wordt?

Eh, wel, het geeft me eh, tja… het geeft me troost, het gevoel dat er van me gehouden wordt, zorgt ervoor dat ik me gewild voel, geaccepteerd zoals ik ben, me aanwezig voel, gezien…

Hmm. Je voelt je ‘aanwezig’, ‘gewild’, ‘geaccepteerd’ door liefde… Wie is ‘jij’ in deze noties? Of als dat te moeilijk is: welk deel van ‘jou’ wil liefde?

Oh. Je bent me weer aan het verbranden, is het niet?

Moet ik wel als ik van je hou, dame, maar daar komen we later op terug. Probeer eerst de vraag van dit muildier te beantwoorden.
(…)
Dit deel van jou dat liefde wil, ziet het er mooi uit?

Nou, niet echt, nu ik ernaar kijk. Ik bedoel, ik kan het niet echt zien, maar wanneer ik preciezer kijk geeft het me een bepaald gevoel. Nou, eigenlijk, het voelt niet erg puur.

Wat ons tot de volgende vraag brengt. Hou je van dit deel dat wil dat ervan gehouden wordt?

Nee!

Dat antwoord kwam snel…
(…)
Als dit gat zou worden gevuld – zou dit jou vervullen?

Ja! Eh, nee…

‘Ja’ voor dat deel, ‘nee’ voor jij die naar dat deel kijkt?

Precies.

Verbrand ik je nou?

Nou, ik neem aan van wel, ja.

Waarom, wat gebeurt er?

Je neemt iets van me af.

Wat?

Illusies.

No hope sold

En dat is misschien wel de crux van Zils aanpak: hij verkoopt je geen hoop. Maar gaandeweg de SlamSatS lijkt dat ook niet meer nodig. Ter illustratie:

(vraagsteller) Welk spel spelen we hier?

(Zil) We spelen het ‘schop voor je kont door muildier’ spel. Hier zit een muildier dat vol in beeld is en dat de volkomen hopeloze situatie ziet waar het zich met betrekking tot dit spel in bevindt. Hopeloos in de zin van niet in staat zijn om enige werkelijk werkende wijsheid over te brengen op een ander muildier hier, juist omdat het totaal onmogelijk is om iets te veranderen aan de totale muiligheid van beide muildieren – alle muildieren – en de wereld waarin ze leven. Het is deze hopeloosheid die ik je opdring.

Maar… wat is daar de zin van?

De zin is dat het geen zin heeft! Zin is voor muildieren, realisatie is dat niet. Wat voor gevoel geeft je dat, muilgewijs?

Wel, hopeloos…

Ik wil dat je dat gevoel echt doorvoelt. Voel de hopeloosheid, voel dat deze hele oefening in realisatie geen zin heeft, je nergens zal brengen. Kun je dat diepgaand, diepgaand voelen?

Ja…

Nou, hoe voelt die hopeloosheid? Slecht? Deprimerend?

Nee, het voelt… tja, het voelt logisch.

Wat? Kijk naar wat je zojuist antwoordde. Lijkt het je logisch dat het logisch voelt?

Eh, nu je het zegt, nee, het is niet echt logisch. Misschien zou ik me er depressief over moeten voelen, maar dat doe ik niet. Ik voel eigenlijk een soort van opluchting.
(…)

Dat is wat je hier krijgt. Absoluut niets. Geen hoop te koop. Tevreden daarmee?

Volkomen.

Volkomen vervuld door niets. Volkomen vervuld door jezelf.

‘Conversatie met de muilheid’ en ’celebs’

Zoals gezegd, is deze serie SlamSatS eenmalig. Zil maakt op een gegeven moment duidelijk dat het hem er om gaat, zijn kennis voor één keer onder woorden te brengen. Dat er in slechts vier sessies zoveel onderwerpen zo diepgaand onderzocht worden, is een verdienste van Zil – maar óók van zijn gesprekspartners. In het algemeen valt mij bij uitgeschreven satsangs op dat op het moment suprême, wanneer het er écht om gaat, de vraagsteller het óf niet meer begrijpt, óf over iets heel anders begint, óf in de rede wordt gevallen door een andere vraagsteller… Allemaal begrijpelijke, maar fatale reacties van ego’s die het moeilijk krijgen. Met als gevolg de oeverloze halfzachte gesprekken met eens per vijf pagina’s een pareltje, waarmee we de afgelopen jaren in talloze boeken zijn doodgegooid. Misschien komt het door de frontale benadering van Zil die geen ontsnappen mogelijk maakt, misschien door een sfeer van totale overgave bij het (kleine) groepje mensen dat ervoor koos om met hem in gesprek te gaan, misschien beide: in ieder geval gaan de SlamSatS dóór waar het gros van de satsangs steevast afhaakt. Voor mij een belangrijke reden om de SlamSatS in een boek te laten landen. Maar het is eveneens een reden om te betreuren dat het hierbij zou moeten blijven. Ik spitste dan ook mijn oren toen het volgende fragment langskwam:

(vraagsteller) Dus na deze sessies is het allemaal voorbij? Niets kan je verleiden om terug te komen?

(Zil) Ten aanzien van dit initiatief is het straks allemaal voorbij. Geen spreken meer tegen gemiddelde bewonderaar-muildieren. Maar er zijn zowaar twee horizonten in het bewustzijn van dit muildier verschenen. De ene is de juiste vragen. We moeten al het terrein verkennen dat we kunnen in deze SlamSatS, daarna is de eerste nieuwsgierigheid van dit muildier bevredigd en wordt het nadeel te groot dat kleeft aan steeds terugkerende avonden van praten over deze materie. Daarom is het finito na deze sessies. Echter, ik kan me voorstellen aan te monsteren op een ‘conversatie met de muilheid’ waarin vragen worden geformuleerd die zo anders of zoveel beter zijn dan die in deze SlamSatS, dat ze nieuwe antwoorden uitlokken. Dat zou leuk kunnen zijn, misschien.
En de andere horizon is betere muildieren.

Huh? Wat bedoel je daarmee, zijn wij geen ‘goede’ muildieren?

Jullie zijn perfect – in deze fase. Jullie zijn goed genoeg voor nu, maar jullie zijn niet de besten. Bij lange na niet. Jullie zijn pioniers, gewillig, gemotiveerd, open…

Maar is dat niet goed?

Voor jullie misschien, maar ik verveel me nu al. Jullie bewonderen constant andere muildieren. Juist deze eigenschap maakt jullie zo extreem moeilijk te bereiken. Jullie bewondering staat in de weg, een van de taaiste defensiesystemen van muildieren.
Daarom zijn jullie niet de besten. De beste is de celeb.
Weet je wat celebs zijn?

Ik heb er een beeld van…

Ik zie ze als een bijzondere uitdaging. Ten eerste zijn celebs fantastisch stom.  Verder zijn ze de meest zelfingenomen, koppige eikels die de muilheid te bieden heeft. Ze vormen daarmee geweldig materiaal voor de hoeven van dit muildier: hoe meer weerstand, des te beter raken deze hoeven hun doel. En het beste komt nog: celebs zijn er zélf aan gewend om bewonderd te worden en komen naar mij toe omdat ze de leegte en vunzigheid van die bewondering elke dag ondervinden. Al deze eigenschappen samen maken ongelofelijk materiaal van ze.

Beter dan wij…

Veel beter. Bewondering verveelt ze – maar ze hebben het wel nodig. Komen ze naar mij, dan willen ze ‘alledaagsheid’ aan de ene kant en houden ze vast aan hun ‘speciaalheid’ aan de andere. Wat betekent dat ze aan alle kanten kont hebben om te schoppen. Ze zijn rondom kont, zogezegd. En wat meer is: waar je ze raakt, zijn ze veel eerder geneigd om te breken dan hardnekkige bewonderaars zoals jullie.'

En opeens was daar het plan…

Het plan en het boek

Het heeft enig volhouden gekost, want Zil wil eigenlijk niet. Maar ja, hij heeft het gezegd en hij zal de verleiding moeilijk kunnen weerstaan – als ik die weet te organiseren. En dat is precies wat ik de komende tijd ga proberen. Op het internet ga ik de ‘conversation with mulekind’ vormgeven, waarbij via een forumdiscussie nieuwe vragen kunnen worden geformuleerd. Ze kunnen op elk punt in de tekst worden ingezet en zijn hopelijk van zo’n kwaliteit en gesteld door zoveel mensen, dat ze Zil overhalen om in de pen te klimmen. Om dit optimaal te faciliteren krijgt elke paragraaf een nummer in het boek met de SlamSatS. Dit boek is vanaf nú te verkrijgen via zilchezero.com/boek. Wie het boek koopt, kan met de code in het begin van het boek een eigen profiel aanmaken. Zodra het forum werkt, krijg je een uitnodiging om mee te doen. Klein beginnen…

Dat was het voor ons gewone stervelingen. Maar er is óók een deel twee van het plan - nog een beetje maffer dan het eerste, maar ik wil het toch proberen. Zil haalt Koning Janaka aan als ‘super celeb’, als lichtend voorbeeld voor de huidige generatie ‘sissy celebs’. In de betreffende SlamSatS geeft hij aan, alleen voor celebs bereid te zijn om zélf te verschijnen. Tja. Los van de vraag of ik dat leuk vind als niet-celeb, moeten we het er voorlopig mee doen. Hoe het voornemen om celebs te bereiken zou kunnen lukken? Ik heb geen flauw idee. Maar www.kingjanaka.com is de site waarop dit idee wellicht nader vorm zal krijgen.

Dit was het verhaal van Zil Chezero en mij tot nu toe. Ik ben benieuwd naar het vervolg. Meer weten? www.zilchezero.com

[Robbert Bloemendaal]