Eindelijk… Helderheid!
- Nathan Gill
-

Nathan Gill (1960) woont en werkt op het Engelse platteland als tuinman.

(‘Clarity’ is hier vertaald als ‘helderheid’; het zou ook als ‘klaarheid’ of ‘transparantie’ vertaald kunnen worden)

... en toen ontdekte ik de Advaita scene. Ik verslond alles van en over Ramana Maharshi, Jean Klein en Nisargadatta Maharaj en alles van Ramesh Balsekar.
Veel van de verwarring die ik eerder voelde, verdween. Ik begreep dat alles wat er is, Bewustzijn is, maar waarom voelde ik me dan toch nog als een afgescheiden ik? Wat was de ontbrekende schakel? Als ik al ontwaakt en vrij was, waarom leek mijn leven dan op een mestvaalt?

In 1997 las ik Tony Parsons eerste boek ‘Het Open Geheim’. Ik nam contact met hem op en hij nodigde me uit voor een van zijn gespreksgroepen in Londen. Ik ging op de uitnodiging in en zat daar in een volle huiskamer en het werd me duidelijk hoe ik het onderwerp ‘verlichting’ had gemystificeerd.
Tony zag eruit als een doorsnee man. Hij sprak met humor en geduld. Ik luisterde naar de antwoorden die hij gaf en verbaasde me over de eenvoud en de helderheid van zijn woorden. In het daaropvolgende jaar volgde ik meer van zijn gesprekken en belde met hem wanneer ik maar kon.
Ik wilde dat hij mijn ‘leraar’ was, maar hij maakte duidelijk dat hij niets onderwees, dat er niets te leren viel. Er is alleen Bewustzijn en dat ben je al. Hoewel ik dat al eerder had geaccepteerd, begon het nu echt door te dringen. Tony maakte duidelijk dat er geen speciale ‘gebeurtenis’ nodig is die samenhangt met de herkenning van je ware aard als Bewustzijn.

Maar in september 1999 gebeurde er toch iets. Ik was in de tuin bezig en het miezerde. Ik keek omhoog en daar was een subtiele sensatie dat ‘ik’ er niet was. Ik sprong op m’n fiets en fietste door de lanen; het was net een film waar ik zonder enige inspanning aan deelnam. Hoewel Tony me duidelijk had gemaakt dat een gebeurtenis niet noodzakelijkerwijs samenhangt met herkenning van je ware aard als Bewustzijn, had ik er blijkbaar toch op zitten wachten, want nu er die ervaring was, kon ik mezelf eindelijk ‘toestaan’ ontwaakt te zijn. Ik had op bevestiging zitten wachten.
Ik belde Tony en vertelde opgewonden wat er gebeurd was en omdat ik mezelf ‘toestemming’ had gegeven ontwaakt te zijn, stond ik mezelf nu toe te spreken vanuit de Helderheid van begrijpen die zich al had ontvouwd tijdens mijn zoektocht voordat deze gebeurtenis plaatsvond. Ik sprak niet meer met Tony als zoeker, en hij herkende dat ik nu sprak vanuit mijn ware aard als Bewustzijn.
Nu ik het verband legde tussen deze gebeurtenis en het ontwaakt zijn, begon ik het een beetje te koesteren.

De volgende dag werd ik wakker. Was het er nog? Ja! Na een paar dagen merkte ik dat de ervaring afnam, maar een poosje later was ze er weer in volle glorie. Na enkele weken waarin de ervaring kwam en ging en pogingen het vast te houden, ging ik weer naar een van Tony’s gespreksgroepen en door daar te zijn leek het of de ervaring weer werd opgeladen, maar een paar dagen later verdween de ervaring helemaal. Ik zei niets tegen Tony en ging niet meer naar de bijeenkomsten. Ik was weer in verwarring.
Toevallig las ik toen ‘Collision with the Infinite’ van Suzanne Segal. Dit boek ging over een jarenlange constante ervaring. Na een aantal jaren werd die ervaring door sommige ‘leraren’ bevestigd als ‘verlichting’. Ze werd ziek en overleed. In het nawoord van het boek, dat door een therapeut-vriendin was geschreven, las ik dat ze tegen het einde van haar leven verward en gefrustreerd was, omdat de ervaring haar had verlaten.

Dat was het! Ineens was het me volkomen duidelijk dat deze ervaringen — ik noem ze transcendente gebeurtenissen of ervaringen — eigenlijk niets met Helderheid te maken hebben. Een transcendente ervaring kan een paar seconden of jaren duren of de rest van je leven. Maar een transcendente ervaring is alleen maar dat. Een ervaring. Veel mensen hebben dit soort ervaringen gehad, ze komen en verdwijnen en laten hen achter met het verlangennaar meer. Ze denken dat ze de smaak van ‘verlichting’ proefden terwijl ze in werkelijkheid een transcendente ervaring hadden. Op straat lopen is een ervaring, maar alledaags en daarom ga je niet op zoek naar meer.

De verwarring was voorbij. Ik wist wat ik ben zonder enige twijfel en het was me duidelijk dat ik dat altijd al geweest ben. Er was geen transcendente ervaring meer nodig om me hiervan te overtuigen.
Mijn hele ‘spirituele’ zoektocht was toegevoegd aan dat wat ik altijd al ben en ik begreep ook de verwarring van mensen over dit onderwerp. Waarom ze ‘spiritualiteit’ met Helderheid verwarren. Deze herkenning van mijn ware aard heeft geen verband met de een of andere transcendente gebeurtenis of ervaring. Het was duidelijk dat elke transcendente ervaring, van welke aard dan ook, verwarrend kan zijn als die plaatsvindt voordat je in helderheid je ware aard als Bewustzijn herkent.

Het is duidelijk dat de transcendente gebeurtenis die ervaren werd, niets te maken had met de helderheid van herkenning. De gebeurtenis die plaatsvond bracht mijn verwarring tot een hoogtepunt en stond me toe helder te zien hoe ik heimelijk zat te wachten op iets waardoor ik toestemming had te zijn wat ik al ben.
Nu zie ik dat geen enkele transcendente gebeurtenis van betekenis is in het licht van de simpele, gewone, alledaagse helderheid die je werkelijk bent.

[Nathan Gill in ‘Clarity’ — het volledige Engelstalige boek is te downloaden via http//www.nathangill.com. Vertaald door Kees Schreuders en Belle Bruins]